Zupa ogórkowa

Wywar jarzynowy lub mięsny (u mnie przeważnie ogórkowa jest w poniedziałek na zmianę z pomidorową jak zostanie niedzielny rosołek)
1 marchewka
4 ogórki kiszone + zalewa z nich (ok. 1 szklanki)
ok. 1/2 szklanki ryżu
1 łyżka masła
zielony koperek
Ogórki ucieramy na grubej tarce i podduszamy na maśle dodając pod koniec zalewę.
Na wywarze gotujemy utartą marchew i ryż. Jak miękkie dodajemy ogórki i chwilę gotujemy.
Posypujemy sporą ilością kopru. U mnie dodatkowo kwiaty szczypiorku.

Bukiet... a potem obiadek

Zawartość:
2 rodzaje pietruszki (zeszłoroczna, doskonale przeżyła zimę pod śniegiem)
lubczyk
bylica pospolita
kwiaty szczypiorku, margerytki polnej (irys dla koloru)
Lubczyk skoczy w rosole (niedzielnym), pietruszka do rosołu i sałatki z pęczaku, na bylicę jeszcze nie mam pomysłu.

Podwieczorek

Kwiaty akacji - racuchy i nalewka!

Zupa porowo - ziemniaczana czyli Vichyssoise

Wymyślił ją francuski szef kuchni w amerykańskim hotelu. W originale podawana na zimno, ale pyszna również na ciepło.
4 duże pory (tylko białe części i lekko zielone) umyte i pokrojone w plasterki
5 - 6 ziemniaków pokrojonych w drobną kostkę
1 cebula posiekana
1 łyżka masła
1 - 2 łyżki oliwy
1 duży serek topiony (to już mój dodatek)
sól, pieprz
bulion (lub woda z kostką warzywną)
Poddusić jarzyny na maśle z oliwą. Zalać bulionem i ugotować do miękkości. Dodać serek topiony. Zmiksować, doprawić i podawać.
Ta na zdjęciu ma dodatek bluszczyku kurdybanku, który nieznacznie zmienia smak.
Dobrym dodatkiem są grzanki.

Jarzynka z chwastów

ok. 1 litr różnych zielonych, młodych listków (podagrycznik, mlecz, pokrzywa, bluszczyk kurdybanek, babka lancetowata, krwawnik)
2 plasterki boczku
oliwa z oliwek
2 ząbki czosnku
sól, pieprz
ew. peperoncino
Czosnek zmiażdżyć, podsmażyć na oliwie, dodać boczek pokrojony w kostkę i zrumienić. Wrzucić umyte liście, doprawić i poddusić ok. 10 - 15 min.
Wykorzystałam jako dodatek do pierogów ruskich.

Karczochy z patelni

 5 karczochów obranych, pokrojonych w ósemki (łodygi obieramy i również używamy)
1/2 cytryny sok do zakwaszenia wody, w której moczymy karczochy po obraniu, aby nam nie ściemniały)
1 szklanka rosołu warzywnego
1 łyżka oliwy z oliwek
czosnek (1 - 2 ząbki)
sól, pieprz
zielona pietruszka
Posiekać czosnek, delikatnie podsmażyć. Dodać pokrojone karczochy, podlać bulionem i dusić do miękkości (ok. 10 -15 min.). Ew. podlać bulionem jeśli zbyt suche. Doprawić solą i pieprzem, posypać natką.
Zdjęcia po wykonaniu brak, bo zostały zbyt szybko zjedzone!
Jest to porcja na 2 osoby.
Dołączam zdjęcie z restauracji w Rzymie - tak je tam reklamują w sezonie czyli od grudnia do marca!
 

Kozieradka

Kozieradka pospolita, kozieradka lekarska – gatunek rośliny zielnej z rodziny bobowatych. Inne nazwy zwyczajowe: fenegryka, greckie siano, kozioroźnik, boża trawka. Łacińska nazwa foenum-graecum oznacza "greckie siano". Rodzimym obszarem jej występowania jest Azja (Kaukaz, Turkmenistan, Uzbekistan) i Europa Wschodnia (Ukraina, Mołdawia, Litwa, Estonia), rozprzestrzenia się też w niektórych innych regionach jako gatunek zawleczony i jest uprawiana niemal na całym świecie. W Polsce roślina zawlekana i przejściowo dziczejąca z upraw (efemerofit).
Młode liście oraz kiełki są jadane jako warzywa, a suszone używane do wzbogacania smaku gotowych dań (suszone liście mają gorzki smak i charakterystyczny silny zapach). Nasiona są używane jako przyprawa zwana kozieradką (m.in. do przygotowania zalew do marynat, proszku curry, makaronów, pieczywa i potraw mięsnych).
Spotyka się ją głównie w kuchni hinduskiej oraz w tajlandzkiej. W Jemenie kozieradka jest jednym z głównych składników narodowej potrawy zwanej Saltah, pojawia się ona także często w takich hinduskich i pakistańskich daniach jak: dahls czy mieszance przyprawowej panch phoron.
Efektem ubocznym spożywania nawet małych ilości tej rośliny jest zapach curry lub syropu klonowego w moczu i pocie osoby spożywającej kozieradkę.
Więcej informacji tutaj.
Zioło zainteresowało mnie ze względu na kuchnię Gruzji (utsho suneli czyli kozieradka błękitna), a dokładnie czachochbilli - kurczak w pomidorach z cebulą.

Lebioda z kaszą

Reymont pisał w „Chłopach”: ”...Ciężki latoś przednówek nawet dla gospodarzy.- Kto ma jeno lebiodę z otrębami, temu nie potrza mówić o biedzie...".
Lebioda (Komosa biała) - nasiona i młode liście są jadalne, liście bywają stosowane zamiast szpinaku.
W Europie na tzw. przednówku, oraz w czasie braków żywności podczas I i II wojny światowej była zbierana i wykorzystywana do spożycia, jako warzywo. Podczas oblężenia Leningradu uratowała wielu ludzi przed szkorbutem i śmiercią głodową.
Należy zebrać młode listki lebiody i podgotować lekko. Na patelni rozgrzać trochę tłuszczu i podsmażyć. Kaszę jęczmienną (otręby) ugotować na sypko - połączyć kaszę z lebiodą, doprawić do smaku i podawać. Zdjęcie z Wikipedii, bo lebioda najlepsza na wiosnę, ale tak myślę, że jak zetnę starą to wyrośnie młoda - jak pokrzywa - i zrobię kaszkę!

Owies na nerki

Owies jest rośliną jednoroczną z rodziny traw. Dziś powszechnie uprawiany w całej Europie.
W lecznictwie i dietetyce stosowane są: ziarno owsa (Avena fructus), płatki owsiane, ziele owsa (Avena herba), mąka owsiana (Avena ferina) oraz otręby owsiane.
Wodne wyciągi z ziela owsa działają wykrztuśnie, a także przeciwbólowo w schorzeniach reumatycznych, kamicy moczowej i chorobach nerek. Ponadto stanowią dobry środek mineralizujący, bogaty w rozpuszczalną w wodzie krzemionkę, wpływającą dodatnio na przemianę materii, stan naczyń krwionośnych, narządów wewnętrznych, kości, skóry, włosów i paznokci. Związki krzemu mają też korzystny wpływ na aktywność hormonalną ludzi starszych. Rozpuszczalna w wodzie krzemionka wydala się częściowo z moczem, gdzie odgrywa rolę jednego z koloidów ochronnych, przeciwdziałających krystalizacji składników mineralnych w drogach moczowych. Nalewka z ziela owsa wykazuje działanie wzmacniające system nerwowy, zwłaszcza w bezsenności, wyczerpaniu nerwowym, pląsawicy i epilepsji. Kąpiele w odwarze z ziela lub słomy owsianej, bogate w rozpuszczalną krzemionkę, wykazują korzystne działanie w artretyzmie, chorobie reumatycznej, kamicy nerkowej i schorzeniach nerek. Również w chorobach skórnych i czyraczności oraz nadmiernej potliwości nóg.
 Kleik z płatków owsianych działa korzystnie jako łatwo strawny środek dietetyczny, a także jako łagodny środek powlekający. Zewnętrznie płatki i mąka owsiana działają odmiękczająco.
 W lecznictwie ludowym płatki owsiane i kleik z płatków, spożywane codziennie, uważane są za środek zwiększający popęd płciowy i odmładzający, zapobiegający przedwczesnemu starzeniu się organizmu.
Płatki i mąka owsiana zarobione z wodą służą do okładów odmiękczających na ropnie i czyraki.
Przetwory
Odwar z ziela owsa: 1 łyżkę ziela zalać 1 szklanką wody gorącej i odstawić na 30 minut. Następnie ogrzać do wrzenia i gotować powoli pod przykryciem 5-10 minut. Odstawić na 10 minut i przecedzić. Dopełnić przegotowaną wodą do 1 szklanki, popłukując nią ziele na sitku. Pić 3 razy dziennie 1 szklankę po jedzeniu w kamicy i schorzeniach nerek.
Nalewka z ziele owsa: 20g ziela owsa zalać 100 ml spirytusu 70-procentowego, przykryć szczelnie i odstawić na 7-10 dni, często wstrząsając. Następnie zlać ciecz, ziele wycisnąć, oba płyny połączyć i przesączyć przez watę. Pić 3 razy dziennie po 15 kropli w kieliszku wody, po jedzeniu w stanach wyczerpania nerwowego. W razie bezsenności przyjmować wieczorem 20 kropli w kieliszku wody.
Kąpiel owsiana: 1 kg słomy owsianej zalać w naczyniu 3-5 l wody ciepłej i odstawić na 2-3 godziny. Następnie ogrzać do wrzenia i gotować powoli pod przykryciem ½ godz. Odcedzić do wanny i wypełnić ją do 1/3 wodą o temperaturze około 37 stopni Celsjusza. Czas kąpieli 15-20 minut. Stosować w artretyzmie, reumatyzmie i chorobach skórnych. Kąpiel zaleca się też osobom osłabionym i wyczerpanym nerwowo.
”Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie”, Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniewski, Warszawa 1987

Herbatki na nerki Ojca Klimuszko

HERBATKI NA NERKI
Kuracja 21 dniowa.
Mieszanka na 3 tygodnie:
- 15 g skrzypu,
- 10 g pokrzywy,
- 8 g rdestu ptasiego,
- 6 g dziurawca.
Wszystkie zioła dokładnie mieszamy. 1/2 łyżeczki ziół zalewamy 1 szklanką wrzątku. Po 10 minutach odcedzamy. Ponownie bierzemy taką samą ilość mieszanki i zalewamy 2 szklankami wrzątku.
Gotujemy 10 minut, cedzimy i łączymy z mieszanką, która była przygotowana wcześniej. Te 3 szklanki herbatki wystarczą na 2 dni. (3 x 1/2 szkl. herbatki)
Pić przestudzoną przez 3 tygodnie.
Po 21 dniach kuracji należy zrobić 2 tygodniową przerwę.

OSTRE ZAPALENIE NEREK:
Po 50 g
1. Ziele nawłoci (Hb. Solidaginis)
2. Ziele dziurawca (HB. Hyperici)
3. Ziele skrzypu polnego (Hb. Equiseti)
4. Ziele fiołka trójbarwnego (Hb. Violae tricol.)
5. Kwiat wiązówki (Flos Ulmariae)
6. Korzeń pięciornika (Rd. Tormentillae)
7. Korzeń wilżyny (Rd. Ononidis)
8. Kłącze perzu (Rhiz. Agropyri)
9. Znamię kukurydzy (Stgm. Maydis)
10. Liść brzozy (Fol. Betulaae)
11. Ziele rdestu ptasiego (Hb. Polygoni avicul.)
Pić w 1 - szym tygodniu 2 x dziennie po pół szklanki przed posiłkiem, w następnych tygodniach 3 x dziennie po pół szklanki. (O. Czesław Klimuszko)

ZAPALENIE MIEDNICZEK NERKOWYCH:
Po 50 g
1. Kora wierzby (Cort. Salicis)
2. Strąk fasoli (Peric. Phaseoli)
3. Liść borówki czernicy (Fol. Myrtilli)
4. Liść podbiału (Fol. Forfarae)
5. Liść pokrzywy (Fol. Urticae)
6. Ziele serdecznika (Hb. Leonuri)
7. Ziele dziurawca (Hb. Hyperici)
8. Ziele świetlika (Hb. Leonuri)
9. Kłącze perzu (Rhiz. Agropyrii)
10. Korzeń mniszka lekarskiego (Rd. Taraxacil)
Pić 3 x dziennie po szklance cieplej herbatki, 20 minut przed posiłkiem. (O. Czesław Klimuszko)

ZAPALENIE KŁĘBUSZKÓW NERKOWYCH:
Po 50 g
1. Liść mącznicy (Fol. Uvae ursi)
2. Ziele serdecznika (Hb. Leonuri)
3. Ziele dziurawca (Hb. Hyperici)
4. Kora wierzby (Cort. Salicis)
5. Liść podbiału (Fol. Farfarae)
6. Kwiat bzu czarnego (Flos Sambuci)
7. Kwiatostan kocanki (Infl. Helichrysi)
8. Ziele rdestu ptasiego (Hb. Polygoni acicul.)
9. Kora kaliny koralowej (Cort. Viburni opuli)
10. Kłącze perzu (Rhiz. Agropyri)
11. Liść brzozy (Fol. Betulae)
Pić w pierwszym tygodniu 2 x dziennie po pół szklanki przed posiłkiem, w następnych 3 x dziennie po pół szklanki. (O. Czesław Klimuszko)

ZAPALENIE PĘCHERZA:
po 50 g
1. Liść jeżyny fałdowanej (Fol. Rubi frut.)
2. Liść mięty pieprzowej (Fol. Menthae piper.)
3. Liść pokrzywy (Fol. Uricae)
4. Kwiat bzu czarnego ( Flos Sambuci)
5. Koszyczki rumianku (Anth. Chamomille)
6. Ziele krwawnika (Hb. Millefolli)
7. Ziele skrzypu polnego (Hb. Equiseti)
8. Liść podbiału (Fol. Farfaraei)
9. Kłącze perzu (Rhiz. Agropyri)
Pić 2 x dziennie po szklance przed posiłkiem. (O. Czesław Klimuszko)

Mikstury dla nerek

Kamienie nerkowe i piasek na nerkach
Sok z marchwi, selera i korzenia pietruszki
proporcje 9:5:2
Należy pić po pół szklanki soku 3 - 4 x dziennie, przez 2 tygodnie.
Kuracje przeprowadza się raz na rok w okresie letnio-jesiennym.

Mikstura z cytryn, czosnku i przegotowanej wody
Zmiksować 3 cytryny ze skórką bez pestek i około 20g czosnku. Dodać 1 litra wody przegotowanej i odstawić na pełną dobę. Potem przecedzić.
Pić codziennie rano po około 50ml.

Piasek na nerkach
Cytryna, miód i olej roślinny
Jedną cytrynę zalać wrzątkiem, zetrzeć na tarce i usunąć pestki.
Dodać około 50g miodu i 50g oleju, przełożyć do słoika i zakręcić.
Pić po 1 łyżce stołowej 4-5x dziennie.

Kamienie nerkowe
Napar z dzikiej róży
2 łyżki stołowe owoców dzikiej róży zalać 200 ml wody i gotować przez 15 minut.
Następnie przecedzić i ostudzić. Pić po 1/3 szklanki 3 x dziennie przez 2 tygodnie. Po 3 tygodniach kurację powtórzyć.

Białko w nerkach lub zapalenie nerek
Sok z korzenia pietruszki
Pić 30-50g 1 x dziennie od października do stycznia.

W oczyszczeniu nerek pomocny jest również wywar z korzenia pietruszki.
Przy kłopotach z nerkami należy też zmienić dietę. Należy ograniczyć spożycie soli, pokarmów białkowych (w tym również roślinnych) i unikać siedzącego trybu życia.

Zawartość potasu w ziołach i przyprawach

Przypraw używamy często i nie zastanawiamy się co zawierają oprócz wspaniałego aromatu. Dla pacjenta dializowanego nie są jednak obojętne!
Niska zawartość potasu (można użyć do 1 łyżeczki na porcję):
cynamon
musztarda
świeża mięta
gałka muszkatołowa
pieprz biały
ziarna sezamu
Średnia zawartość potasu (używać ostrożnie - maksymalnie 1/2 łyżeczki na porcję):
pieprz czarny
kardamon
chili
kolendra
kminek
suszony rozmaryn
szałwia
curry
ziarna kopru
imbir
oregano
świeża pietruszka
szafran
nasiona anyżu
tymianek
majeranek
Wysoka zawartość potasu (unikać lub używać szczyptę):
bazylia
estragon
liście kolendry
suszona pietruszka
papryka
kurkuma
liście laurowe

Kamica szczawianowa

Szczawian wapnia – organiczny związek chemiczny, sól wapniowa kwasu szczawiowego. Związek ten zawarty jest w roślinach uprawnych, m.in. w szczawiu. Jest niewchłaniany przez człowieka. Natomiast w postaci krystalicznej może zaczopować kanaliki nerkowe i doprowadzić do powstawania kamieni nerkowych.
W przypadku długotrwałego utrudnienia odpływu moczu przez kamień tkwiący w moczowodzie, czy tez wielki kamień odlewowy wypełniający miedniczkę, może dojść do wodonercza i czego następstwem jest zniszczenie nerki. W kamicy znacznie łatwiej dochodzi do zakażenia układu moczowego, które także prowadzi do poważnego uszkodzenia nerek. Zakażenie może być punktem wystąpienia ciężkiej, nierzadko śmiertelnej posocznicy.
Pieprz, szpinak, szczaw, rabarbar należy z diety usunąć niemal całkowicie. Należy pamiętać ze nadmierne spożywanie cukru może prowadzić do tworzenia się kwasu szczawiowego nawet o zdrowych ludzi; z tych względów zrozumiałe jest, że samo wyłączenie pokarmów zawierających szczawiany nie wystarcza. Kwas szczawiowy wydziela się w moczu pod postacią soli wapniowych, stad też należy unikać nadmiary wapnia w pokarmach; co w pewnym stopniu pozwoli nam na unikniecie powstawania źle rozpuszczalnych związków.

I śniadanie- zupa mleczna z ryżem, pieczywo mieszane z masłem, cielęcina gotowana, herbata
II śniadanie- chleb z masłem i szynką, herbata, owoce
Obiad- zupa jarzynowa z kostką z manny. Pierogi leniwe
Kolacja- jajo sadzone, fasolka szparagowa, ziemniaki, herbata

Chory po konsultacji z lekarzem mogą stosować następujące zioła w kamicy szczawianowej:

• liść brzozy
• ziele skrzypu
• owoc pietruszki
• ziele rdestu ptasiego
• liść pokrzywy
• ziele nawłoci

Niezależnie od rodzaju i przyczyny kamicy zaleca się chorym wypijanie większej ilości płynów i wody, która umożliwi wydalanie około 3 litrów moczu na dobę, a więc należy wypić 3,0-3,5 litrów płynów. Celem takiego postępowania jest zapobieganie krystalizacji w drogach moczowych substancji wydalanych z moczem poprzez utrzymanie ich niskiego stężenia. Niskie stężenia musi być utrzymane przez całą dobę, także w nocy. Ważne jest, aby chory wypijał przed snem dwie szklanki wody, a obudziwszy się w nocy, aby oddać mocz, wypije jeszcze szklankę wody.
Źródło:
Nerki. Porady lekarza rodzinnego. Wydawnictwo Literat. Toruń;
Roman Połeć, Zofia Zawistowska - Żywienie w chorobach nerek i dróg moczowych. PZWL. Warszawa; Władysław Kierst - Nauka o żywieniu zdrowego i chorego człowieka. PZWL. Warszawa;
A. Ożarowski. Rośliny lecznicze. IWŻŻ. Warszawa

Mrożona herbata z miętą i cytryną - Tè freddo alla menta e limone

3 łyżeczki herbaty (torebki)
pęczek mięty
2 łyżki cukru
1 cytryna
1 l wrzącej wody
Do dzbanka wsypać herbatę, dodać miętę, cytrynę w plasterkach i cukier. Zaparzać ok. 5 min, przecedzić, schłodzić i wstawić do lodówki. Podawać z kostkami lodu.
Oryginalny przepis.
 

Jiaogulan (Gynostemma pentaphyllum, Ziele długowieczności)

Jiaogulan - pnąca bylina - zioło nieśmiertelności pochodzące z południowych krańców Chin, północnego Wietnamu , Korei Południowej i Japonii. Jiaogulan jest najbardziej znany jako lek ziołowy; od tysięcy lat stosowany w tradycyjnej medycynie chińskiej. W swoim składzie zawiera wiele witamin i minerałów jak cynk, fosfor, magnez, mangan, potas, selen, wapń i żelazo. Badania kliniczne wykazały szereg leczniczych właściwości Jiaogulanu.
Stwierdzono, że Jiaogulan:
- hamuje namnażanie się komórek nowotworowych od 20 do 80%,
- zwiększa sprawność mięśnia sercowego,
- przeciwdziała marskości wątroby,
- jest inhibitorem dla niektórych bakterii, np. w ich obecności ginie staphylococcus aureus,
- reguluje ciśnienie krwi i poziom cholesterolu, zapobiega miażdżycy i zawałowi serca,
- poprawia funkcje nerek,
- picie wieczorem naparu poprawia jakość i długość snu,
- antydepresant - utrzymuje stan równowagi organizmu,
- stymuluje wytwarzanie tlenku azotu, który odblokowuje i poszerza naczynia krwionośne,
- podnosi odporność,
- ma działanie przeciwzapalne m. in. na wrzody żołądka,
- reguluje poziom cukru we krwi,
- zwiększa wydolność układu oddechowego,
- poprawia przemianę materii,
- reguluje przepływ krwi, usuwa zastoje krwi,
- działa przeciwbólowo,
- przeciwdziała pogrubianiu się ścianek żył na skutek syntezy białek i DNA,
 - chroni DNA przed uszkodzeniem, co opóźnia proces starzenia się organizmu.
Warunki uprawy:
- roślinę najlepiej uprawiać w żyznej ziemi, na miejscach dobrze oświetlonych, ale niezbyt silnie nasłonecznionych.
- wytrzymuje mrozy do -15°C, dlatego w gruncie może być uprawiana w cieplejszych rejonach kraju i starannie okrywana na zimę.
 - cięcie: jest byliną pnącą, dlatego wczesną wiosną wszystkie pędy roślin uprawianych w gruncie trzeba przyciąć tuż nad ziemią.
 Może rosnąć w pojemnikach - latem na balkonie lub tarasie, a zimą w chłodnym, ale nie mroźnym miejscu. Przez cały rok może być uprawiana w pomieszczeniu, np. w kuchni.
 We współczesnej medycynie Jiaogulan jest też nazywany 'pięciolistnym żeńszeniem' - mówi się, że ma podobne właściwości, ale cztery razy mocniejsze działanie.
 Herbatka może być przygotowana zarówno ze świeżych jak i z suszonych listków. Liście gotuje się przez 3 minuty lub parzy tak, jak herbatę i gotowe.
 Świetnie nadaje się też do sałatek. Jej delikatnie słodkawy smak będzie przyjemnością dla niejednego podniebienia.
Liście i młode pędy można pozyskiwać przez cały okres wzrostu. Przycinanie rośliny w tym celu nie szkodzi pnączu, wręcz przeciwnie - powoduje jej lepsze rozkrzewianie się.

http://www.krolestworoslin.pl/produkt/568/jiaogulan-gynostemma-pentaphyllum-ziele-dlugowiecznosci.html

Moje okno

Pierwszy kwiat męczennicy (passiflora), jiaogulan (Gynostemma pentaphyllum, Ziele długowieczności), begonia bulwiasta, komarowiec (Plektrantus).
Kwiaty męczennicy i begonii jadalne, a jiaogulan możemy użyć do sałatek czy herbatek! 

Truskawki z miętą - Fragole con menta

truskawki
mięta - świeża
cukier - niekoniecznie
ew. ocet balsamiczny i pieprz
Truskawki umyć, odsączyć, usunąć szypułki i przekroić na pół. Ew. dodać cukier. Mięte dokładnie umyć i obskubać listki z gałązek. Listki dokładnie posiekać i dodać do pokrojonych truskawek. Wymieszać. Można skropić octem balsamicznym i posypać pieprzem. Odczekać do czasu aż truskawki puszczą lekko sok.

Kolendra siewna

Kolendra siewna (Coriandrum sativum L.) – gatunek rośliny jednorocznej należący do rodziny selerowatych (Apiaceae Lindl.). Pochodzi znad Morza Śródziemnego, lecz zaaklimatyzował się też w krajach chłodniejszych. W Polsce jest uprawiany, rzadko zdziczały lub zawleczony.
Niektórzy nazywają kolendrę chińską natką. Niezależnie od użytej nazwy - albo ją pokochasz, albo znienawidzisz. Ma mocny smak z subtelną nutą anyżu, jest jednak dodatkiem dość uniwersalnym. Nadaje charakterystyczny smak sosom salsa, zupom, potrawkom, sałatkom, warzywom, rybom, potrawom typu curry i daniom z drobiu.
Stanowi pospolitą przyprawę kuchenną, jest podstawowym składnikiem indyjskiej mieszanki przyprawowej curry. W kuchni nasiona używane są jako dodatek do ciast (szarlotki), pierników i kruchych ciasteczek, a także do przyprawiania sosu pomidorowego, sałatek oraz ryżu. Stosuje się je w masarstwie, lakiernictwie i browarnictwie. Świeże listki kolendry są popularną przyprawą w wielu kuchniach azjatyckich oraz w kuchni portugalskiej, gruzińskiej i marokańskiej.
Ze względu na działanie wysokiej temperatury, która obniża walory smakowe kolendry, świeże liście dodaje się pod koniec gotowania.
Owoc kolendry pobudza wydzielanie soku żołądkowego. Ma także właściwości rozkurczające i pomaga pozbyć się wzdęć.
Dzięki swojemu pięknemu zapachowi i aromatowi ziarna kolendry występują w eliksirach miłosnych.

Trybula ogrodowa

Trybula ogrodowa (Anthriscus cerefolium) – gatunek rośliny z rodziny selerowatych. Pochodzi z Azji Zachodniej, Środkowej (Uzbekistan. Kirgistan), Kaukazu i południowo-wschodniej i środkowej Europy. Znana już od czasów średniowiecza. W Polsce i środkowej części Europy można ją spotkać w formie dzikiej o owłosionych owocach.
Korzeń używany jako przyprawa kuchenna, szczególnie popularna w kuchni holenderskiej, angielskiej, francuskiej. Przyprawa używana do przyrządzania zup, sałatek, ryb, serów, jajecznicy.
Trybula ma słodki smak z lekkim odcieniem goryczki i niepowtarzalny aromat, który jest jednak bardzo ulotny. Dobrze harmonizuje z innymi ziołami: estragonem, bazylią czy natką. Pasuje do potraw z ryb, jaj i mięs, głównie drobiu i baraniny. Dodaje się ją tuż przed podaniem do zup, sosów, omletów, farszów, masełek ziołowych, marynat i sałatek jarzynowych.
Liście trybuli pachną słodko jak anyż. Zapach jest przyjemny, słodkawo-korzenny, w smaku jest delikatniejsza niż pietruszka.
W Ameryce Północnej używa się mielonej trybuli do drobiu i ryb z rusztu oraz do potraw z jaj. Wiosną można przyprawiać młodymi siekanymi liśćmi twaróg i inne sery oraz masło ziołowe.
Zgodnie z ludowymi wierzeniami, ziele to ma wprawiać w dobry nastrój, wyostrzać dowcip i dodawać młodzieńczego wigoru starszym osobom.
Jest też uznawana za symbol szczerości, a także nowego życia. Wiąże się to z tym, że smak i aromat trybuli przypominają nieco mirrę, złożoną w darze przez trzech mędrców małemu Jezusowi. To jednak w Wielki Czwartek, a nie na Boże Narodzenie, w niektórych częściach Europy tradycyjnie podaje się zupę trybulową.
Trybula to ziele wiosenne, dlatego dobrze łączy się z sezonowymi produktami takimi jak młode ziemniaki, szparagi, zielona fasolka, marchew oraz z rybami - pstrągiem i łososiem. Zbyt intensywna obróbka termiczna zubaża smak zioła, dlatego warto dodać ją pod koniec gotowania.

Herbata z hibiskusa

Ketmia nazywana także hibiskusem (spolszczenie nazwy łacińskiej) – rodzaj krzewów i roślin zielnych z rodziny ślazowatych.
Kwiat hibiskusa ma właściwości obniżające ciśnienie krwi, a polisacharydy wzmacniają odporność organizmu. Działa on też kojąco, przeciwzapalnie oraz łagodzi podrażnienia, uważa się także, że wzmacnia wątrobę. Ma przyjemny kwaskowaty smak i piękny, czerwony kolor. Hibiskus (kwiat malwy sudańskiej) to wyjątkowo cenne źródło naturalnej witaminy C oraz wapnia, witamin i soli mineralnych. Przyspiesza on przemianę materii, zmniejsza wchłanianie w jelitach, działa wzmacniająco na wątrobę i oczyszcza organizm. W afrykańskiej medycynie ludowej przypisuje się mu działanie antybakteryjne i moczopędne, dzięki czemu zapobiega zastojom wody w organizmie.
Kwiat hibiskusa kwitnie tylko jeden dzień.
Schłodzona herbatka z kwiatów hibiskusa (ketmii szczawiowej) orzeźwia i dodaje energii. Gorąca – jest dobrym antidotum na infekcje.
Po zaparzaniu kwiaty hibiskusa nawet dwukrotnie zwiększają swoją objętość, a każdemu naparowi nadają piękny wygląd i lekko kwaskowaty smak.
Zalej łyżeczkę lub torebkę ziół szklanką wrzątku i zostaw pod przykryciem na 10 minut. Przed wypiciem zamieszaj.