Candy

Zapisałam się na Candy na blogu: Robótki przy kawie. Oto link do Candy:

http://robotkiprzykawie.bloog.pl/id,4307007,title,Urodziny,index.html?ticaid=67ab6

Kuchnia walijska

Kuchnia walijska czerpie inspiracje głównie z bogactw natury. Przepiękne, zielone, walijskie wrzosowiska są idealnymi pastwiskami dla hodowli owiec. Znakomita jagnięcina często eksportowana jest także do Francji. Wiele walijskich dań bazuje właśnie na delikatnym jagnięcym mięsie. Są to między innymi: cawl - czyli gulasz z jagnięciny, baraniny lub wieprzowiny z dodatkiem porów, marchwi lub innych warzyw. Innym gulaszem z jagnięciny lub baraniny jest scouse. Do duszonego mięsa dodaje się marchew, cebulę i rzepę oraz dużo ziemniaków, a gotowe danie serwuje się z burakami i chlebem z masłem. Walia może się poszczycić także daniami z małżów czy… wodorostów. Walijczycy wypiekają z ich dodatkiem chleb, a nawet dodają je do serów z mleka owczego.

Walia

Walia (wal. Cymru, ang. Wales) – jedna z czterech części składowych w Wielkiej Brytanii, celtycka kraina historyczna, część składowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.

Madonny włoskie

Kuchnia angielska

Najbardziej chyba znanymi elementami kuchni angielskiej są: jagnięcina w sosie miętowym i ryba z frytkami. Obie te potrawy są klasycznymi (Anglicy kochają styl klasyczny - konserwatywny) daniami i do dzisiaj można je zjeść niemal w cały kraju, co dziennie, w każdym niemal miejscu. I choć rybę z frytkami tradycyjnie zawiniętą w najlepszą gazetę można zjeść tylko w Londynie, to w każdym nawet malutkim mieście można ją kupić w przydrożnych barach i smażalniach, jest ona po prostu codziennym posiłkiem wielu Anglików.
Co do sosu miętowego, to wiele razy próbowałem go w różnych wariantach i werdykt jest jeden – obrzydlistwo. Co ciekawe wielu Anglików się ze mną zgadza. Statystycznie sos miętowy jada co 3 Anglik. Po za sosem miętowym jest też słynny „gravy” czyli brązowy sos o różnych recepturach. Najsłynniejszy jest ten z paczki, dodajesz wodę i gotowe. Bardziej wykwintna wersja to ze zrumienionej jagnięciny i warzyw wolno gotowanych kilka godzin i czasami zagęszczona skrobią kukurydzianą.  
Innymi specjałami tej wyspiarskiej kuchni są marmolada pomarańczowa jasna i ciemna (których smak nie przypomina pomarańczy zbytnio), wyjątkowo gorzka, ostra, kremowa i słonecznie żółta musztarda (tradycyjna Coleman’s), sos bbq o smaku wędzonych kości i słodkich pomidorów, gnieciony zielony groszek (mushy peas) podawany do ryby z frytkami, a także słynne sery: cheddar w kilku odmianach – „mild” – łagodny, „mature” – dojrzewający i „spicy” czyli pikantny, Stilton czyli niebieski ser pleśniowy oraz inne żółte sery takie jak: Leicester czy Gloucester .
Słynny jest też sos HP, podawany do mięs z grilla czy steków. Smak nadaje mu ekstrakt z tamaryny, melasa, pomidory i przyprawy. Innym znanym sosem jest Worcestershire któremu specyficzny zapach i słony smak nadaje anchovy czyli sardela.
Anglia to przede wszystkim mięso jagnięce i wołowina. Co prawda jada się również kurczaki, sporadycznie także indyki i wieprzowinę, ale największe spożycie mają dwa pierwsze gatunki mięsa. Sporo jada się też ryb i owoców morza. Z ryb warto wymienić „monkfish’a” czyli po polsku żabnicę lub diabła morskiego (2/3 ryby to okropnie wyglądająca głowa, stąd nazwa diabeł), „swordfish’a” czyli miecznika, rybę „mahi mahi ”- której nazwa nie ma polskiego odpowiednika, nazywana najpiękniejszą rybą świata oraz wspaniałego łososia, halibuta i tuńczyka.

Anglia

Anglia (ang. England, język staroangielski Englaland) – w przeszłości samodzielne królestwo, obecnie największa i najludniejsza część składowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Anglię zamieszkuje 83% całkowitej populacji państwa. Region zajmuje dwie trzecie wyspy Wielkiej Brytanii i posiada granice lądowe z Walią na zachodzie i Szkocją na północy. Ponadto oblewana jest przez Morze Północne, Morze Irlandzkie, Ocean Atlantycki i Kanał La Manche. Stolicą Anglii jest miasto Londyn. Patronem Anglii jest święty Jerzy.

Kuchnia rosyjska

Rosyjska kuchnia, choć nieco ciężka, smakuje wybornie. Do ulubionych potraw należą bliny (rodzaj naleśników ze słonym lub słodkim farszem), śmietana i syte dania mięsne, doskonałe zimą. W lecie w wielkim wyborze pojawiają się barwne i smaczne sałatki oraz zakuski (przekąski). Wspaniałe zupy smakują wyśmienicie o każdej porze roku.
Śniadanie (zawtrak) w hotelu podawane jest w różnych formach: od szwedzkiego stołu po zwykły chleb z masłem, dżemem, herbatą i jajkiem na twardo. Warto skosztować blinów, kaszy (różne odmiany) i syrników, pysznych z dżemem, cukrem i uniwersalnym rosyjskim dodatkiem, czyli śmietaną (smietana).
Rosjanie jedzą stosunkowo duży posiłek wczesnym popołudniem (obied), posiłek wieczorny jest lżejszy (użyn). Kolacje w restauracjach zwykle trwają bardzo długo. Posiłki (i karty) podzielone są na dania.
Najpierw podaje się zakuski zimne lub ciepłe. Bardziej wyszukane (z kawiorem) konkurują cenowo z daniem głównym. Najdroższy jest czarny kawior, czyli ikra jesiotra (ikra cziornaja, zwana też ziernistaja), czerwony – tańszy i bardziej słony to ikra łososia (ikra krasnaja, zwana także kietowaja). Podaje się go zwykle na tostach z masłem lub blinach, z wódką do popicia. Można też spotkać surogat kawioru z bakłażanów lub innych warzyw.
Zakuski obejmują także sałatki. Do najpopularniejszych należy oliwje, sałatka z siekanego mięsa i warzyw obficie polana śmietaną, i sieliodka pod szuboj, relikt kuchni sowieckiej, czyli „śledź w futrze” – sałatka rybna z warzywami. Obie powracają obecnie do restauracji w całym kraju na fali nostalgii. Często dobrą zabawą może być próba odkrycia, jakie egzotyczne składniki kryją się pod grubą warstwą kremowego majonezu. Wegetarianie powinni uważać – sałatki często zawierają siekane mięso, ryby lub owoce morza.
Po zakuskach pora na zupę; w menu pod nagłówkiem pierwyje bliuda (pierwsze dania). Większość rosyjskich zup przyrządzana jest na bazie mięsnego wywaru; warto spróbować następujących: borszcz (barszcz z buraków), łapsza (rosół z kury z makaronem), okroszka (chłodnik warzywny na kwasie chlebowym) i solianka (pożywna zupa mięsna lub rybna z warzywami).
Wtoryje bliuda (drugie dania lub dania główne) to inaczej goriaczije bliuda (dania gorące). Mogą być podzielone na firmiennyje (dania firmowe, specjalność zakładu, często umieszczane na początku karty dań), miasnyje (mięsne), rybnyje (rybne), ptica (drób) oraz owoszcznyje (jarskie). Jeśli nie zostanie od razu podany na stół, można poprosić o chlieb, wypiekany w rozlicznych odmianach – najlepszy, „czarny”, wyrabia się z bogatego w witaminy ciasta żytniego na zakwasie. Ziemniaki (kartoszka, kartofiel), podobnie jak u nas, nie są uważane za warzywa i trzeba zamawiać je oddzielnie.
Po głównym daniu podaje się diesierty (deser, także sładkije bliuda). Przeważnie będą to lody (marożenaje), które Rosjanie uwielbiają (często pochłaniają duże porcje przy stolikach na zewnątrz, nawet przy minusowej temperaturze). Popularne są także ciastka w dziwacznych kolorach.

Rosja

Rosja, Federacja Rosyjska (ros. Россия, Rossija; Российская Федерация, Rossijskaja Fiedieracyja) – państwo rozciągające się od wschodniej Europy poprzez północną część Azji po Ocean Spokojny. Rosja jest największym państwem na świecie według powierzchni, jej terytorium jest większe od kontynentu: Europy, Australii i Antarktydy. Pod względem liczby ludności zajmuje 8. miejsce (po Chinach, Indiach, USA, Indonezji, Brazylii, Pakistanie i Bangladeszu).
W ZSRR Rosja (czyli Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka, w skrócie RFSRR) pełniła rolę dominującą, od 1991 roku jest samodzielnym państwem. Widać różnicę między obecną pozycją Rosji, a czasami zimnej wojny, kiedy ZSRR był jednym z dwóch światowych supermocarstw. Obecnie Rosja jest uważana za światowe mocarstwo, a przez niektórych nawet za supermocarstwo.

Kuchnia szkocka

Szkocka kuchnia znana jest z shortbread (maślane pieczywo chrupkie), kidney pie oraz haggis. Haggis to owczy żołądek napełniony mieszaniną złożoną z posiekanych owczych podrobów (serce, płuca i wątroba), płatków owsianych, cebuli i przypraw, zaszyty i ugotowany. Zazwyczaj podaje się go z ziemniakami. Kuchnia szkocka charakteryzuje się sporą ilością potraw zawierających owies. Przykładem może być tu cranachan. Tradycyjne szkockie śniadanie składa się zazwyczaj z owsianki, jajek smażonych na bekonie lub też wędzonych ryb.

Szkocja

Szkocja (ang. Scotland, gael. Alba) – dawniej niezależne królestwo, obecnie część składowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Obejmuje północną część wyspy Wielkiej Brytanii oraz Hebrydy, Orkady i Szetlandy. Od południa graniczy z Anglią. Krajobraz w przeważającej części wyżynny i górski. Klimat umiarkowanie ciepły, wybitnie morski. Na północy Szkocji Góry Kaledońskie i Grampiany, na południu Wyżyna Południowoszkocka. W centrum niewielka Nizina Środkowoszkocka skupiająca większą część ludności.
Patronem Szkocji jest św. Andrzej. Kwiatem charakteryzującym Szkocję, jako region zaliczany do Wielkiej Brytanii, jest oset.

Zemsta faraona

Poetycka nazwa swojskiej biegunki. Dopadła mnie i nie chce opuścić...
Biegunka (łac. diarrhoea) – objaw chorobowy polegający na znacznym zwiększeniu liczby wypróżnień w ciągu doby, lub zmianą konsystencji stolca na płynną lub półpłynną. Biegunką określa się również stan, gdy nawet jednorazowo w stolcu pojawia się treść patologiczna, taka jak śluz, ropa lub krew. Biegunce towarzyszy wzmożona perystaltyka jelit i często kurczowe bóle brzucha.

Stosowanie diety w trakcie zatrucia pokarmowego jest koniecznością. Przez 1-2 dni w ostrym nieżycie żołądka zazwyczaj nie podaje się w ogóle pokarmów. W czasie trwania głodówki nie wolno jednak w żadnym wypadku zapominać o spożywaniu odpowiedniej ilości płynów, aby zapobiec odwodnieniu. Wskazane są napoje niskosłodzone o temperaturze pokojowej, takie jak herbata, rumianek, napar z mięty, woda niegazowana. W ciągu dnia powinniśmy wypijać około 2 litrów płynów. Korzystniej jest pić często, ale w małych ilościach. 
W przypadku utrzymujących się wymiotów można pić większe ilości, aby sprowokować ponowne torsje i oczyścić żołądek z niepożądanego pokarmu. 
Wprowadzenie pożywienia musi odbywać się stopniowo. Najpierw dietę powoli rozszerzamy o kleiki, które powinny być przyrządzone z ryżu lub kaszy manny gotowanej na wodzie (nie na mleku!) z dodatkiem soli. Jeżeli wprowadzenie tego rodzaju pokarmów nie wywołuje żadnych niepożądanych objawów, dalej rozszerzamy dietę o sucharki. Następnie możemy urozmaicić jadłospis, włączając np. jajko na miękko, gotowane ziemniaki, gotowane mięso. 
Z mięs należy wybierać chude i delikatne gatunki, takie jak: cielęcina, chudy drób, np. kurczak lub indyk bez skóry. 
Wykluczone jest podawanie potraw smażonych lub zawierających dużą ilość tłuszczu. 
W początkowym okresie nie należy jeść warzyw i owoców, zwłaszcza surowych, oraz słodkich deserów. W dalszym rozszerzeniu menu można podać banana lub owoce zawierające dużo pektyn, np. pieczone jabłko, powoli przechodząc do zwyczajowej diety. 
Przez dłuższy jednak okres, mimo uzyskanej poprawy, a nawet całkowitego wyzdrowienia, należy unikać podawania konserw, marynat, mięsa i ryb wędzonych, warzyw strączkowych, warzyw kapustnych, alkoholu i ostrych przypraw.

Ogień i lód

Gorące źródła i lodowce. Raj dla tyrysty.

Kuchnia islandzka

Znający trochę Islandię ostrzegają tam się wybierających: uważajcie, nie dostaniecie tam ani gulaszu, ani kotletów schabowych, ale dostaniecie dania ze zgniłego rekina. 
Żart żartem, ale kuchnia islandzka bardzo się różni od naszej. Podstawą jadłospisu są ryby, przecież dobrobyt Islandii pochodzi głównie z połowów ryb. Islandczycy jedzą je kilka razy w tygodniu, są zresztą stosunkowo tanie. Ale jakie ryby! Pstrągi, łososie, cierniki, węgorze, dorsze, łupacze, sole i wiele innych, no i krewetki. Tak wspaniałych śledzi w Polsce nie znajdziemy. Potrawy mięsne są drogie, z wyjątkiem jagnięciny i baraniny. Nic dziwnego, skoro na 275 tys. mieszkańców przypada 600 tys. owiec. 
Smakołykiem dla Islandczyka jest łeb barani. Rozdziela się go na dwie części, marynuje albo gotuje. Z owcy nic się nie wyrzuca, prawie wszystko jest wykorzystywane, nawet oczy. Delikatesem są wędzone jądra baranie, zwane sursadir hrutspungar. Rzadką specjalnością jest kiełbasa sporządzona z drobno pokrojonych i odpowiednio przyprawionych jąder. Mięso, tłuszcz i krew zaszyte w owczym żołądku to statur. Serce, wątroba i płuca owcy tak samo zapakowane w owczy żołądek i ugotowane to blódmór – podobno bardzo pyszne. 
Turyści bardzo cenią sobie wędzone mięso baranie hangikjöt z młodymi ziemniakami, grochem i sosem. Ponieważ owce pasą się przez cały rok na łąkach, gdzie rośnie wiele ziół, ich mięso jest wyjątkowo smaczne. 

Ale najsłynniejsze danie to hakarl, czyli mięso rekina, które pocięte w wąskie paski musi przez kilka tygodni dojrzewać, leżąc na brzegu morza na deskach pokrytych żwirem i przykrytych kamieniami. Potem je się wędzi i długo suszy w przewiewnych szopach. Smakołyk pachnie trochę amoniakiem, a smakuje jak przejrzały ser camembert. Znawcy twierdzą, że najważniejszą rzeczą przy kosztowaniu tego delikatesu, to trzymać go jak najdalej od nosa. Do tego konieczna jest wysokoprocentowa wódka, zwana svarta daudi, czyli czarna śmierć oraz czarny razowy chleb. Dzisiaj ta potrawa jest specjalnością niewielu drogich restauracji, dawniej była przygotowywana i spożywana w czasie Thorrablott – święta obchodzonego w lutym. Przyrządzają ją jeszcze czasem rybacy, jeżeli oczywiście złowią rekina. Islandia to raj dla ptaków, toteż niektóre z nich, pardwy nurzyki, są ulubionymi przysmakami, a często były jedynymi. Tak było z maskonurami, niedużymi ptakami z wyglądu przypominającymi papugi. W ubiegłych stuleciach, gdy panował głód. stanowiły one w niektórych regionach wyspy podstawowe pożywienie, marynowane lub wędzone. Chleb islandzki smakuje inaczej niż nasz. Jest żytni, trochę słodkawy, brunatny, a nawet czarny. Dawniej był przygotowywany w naturalnych źródłach gorącej wody. W Islandii popularne też są żytnie naleśniki. Na śniadanie Islandczycy jedzą skyr, potrawę z przegotowanego mleka zmieszanego z twarogiem i z wystudzonym chudym mlekiem. Po kilku godzinach leżakowania i zabiegach technologicznych, substancję przeciera się przez sito i skyr jest gotowy. Podawany jest z solą, cukrem, owocami, bitą śmietaną, zależnie od gustu. Do popicia zsiadłe mleko surmjólk z palonym cukrem.

http://www.islandia.org.pl/kuchnia.html

Islandia

Islandia, Republika Islandii (Ísland, Lýðveldið Ísland) – państwo położone w Europie Północnej, na wyspie o tej samej nazwie i kilku mniejszych wyspach m.in. archipelag Vestmannaeyjar w północnej części Oceanu Atlantyckiego. Islandia jest jednym z krajów nordyckich.

Na Islandii żyje dwa razy więcej owiec niż ludzi.
Latem na Islandii dzień trwa prawie 24 godziny.
Islandczycy ogrzewają domy (86%) i baseny (prawie 100%) wodą geotermalną.
Na Islandii (terytorialnie 1/3 Polski) jest aż ok. 60 lotnisk.
Islandia nie posiada własnej armii, choć należy do NATO.
Picie i sprzedawanie piwa były zabronione do 1989 roku.

Konfitura z róży ucierana

Do ucierania zbiera się płatki róż świeże, zdrowe, suche i czyste.
Przebrane i oczyszczone, pozbawia się żółtych i gorzkich końcówek.
Tak przygotowane płatki zasypuje się cukrem biorąc na 1 kg około 1,20 kg cukru.
Gdy płatki puszczą sok, na drugi dzień uciera się je w makutrze drewnianą pałką aż powstanie jednolita masa.
Przed zakończeniem ucierania dodaje się odrobinę kwasku cytrynowego - róża nabiera wspaniałej barwy.
Masę ubija się w słoiczkach i hermetycznie zamyka.
Różę ucieraną wykorzystuje się do pieczenia ciast - szczególnie do nadziewania pączków.

Kazimiera Łatka - Barcice Dolne

Ferie

Ferie, bądź feriae – starorzymskie określenie dni odpoczynku poświęconych obrzędom religijnym dla któregoś z bóstw.
Współcześnie pojęcia tego używa się w odniesieniu do dni wolnych od nauki szkolnej.
Włoskiego sformułowania ferie używa się również w odniesieniu do "wakacji sądowych" (vacatio legis).

Walentynki

Walentynki – święto zakochanych, obchodzone 14 lutego. Nazwa „walentynki” pochodzi od imienia św. Walentego, patrona chorych na padaczkę i epilepsję.
Istnieje zwyczaj wysyłania w tym dniu listów zawierających wyznania miłosne (często pisane wierszem). Współcześnie święto to zyskało bardzo komercyjny charakter. Na terenie Polski walentynki konkurują o miano tzw. święta zakochanych z miejscowym, rodzimym świętem słowiańskim zwanym potocznie Nocą Kupały lub Sobótką (obchodzonym w okresie przesilenia letniego, w nocy z dnia 21 na 22 czerwca).
Do Polski zapożyczone zostało z kultury francuskiej i krajów anglosaskich w latach 90. XX wieku.

Oponki

50 dag białego sera
50 dag mąki
3 jaja
½ szklanki cukru
1 i ½ łyżeczki sody oczyszczonej
olej do smażenia, cukier puder do posypania
Ser przekręcić dwukrotnie przez maszynkę (lub kupić ser mielony), dodać jaja, cukier oraz mąkę wymieszaną z sodą, wyrobić ciasto i rozwałkować na placki o wysokości 1 cm. Dużą szklanką wykroić kółka a dziurki w nich kieliszkiem. Ciastka smażyć na rogrzanym tłuszczu. Gdy ostygną posypać cukrem pudrem.

Pizza

9 lutego obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Pizzy, jednej z najbardziej znanej i najlepiej rozpoznawanej na całym świecie potraw.

Pizza — potrawa kuchni włoskiej, obecnie szeroko rozpowszechniona na całym świecie. Często uznawana za fast food. W wersji podstawowej jest to płaski placek z wytrawnego ciasta drożdżowego (zob. focaccia), posmarowany sosem pomidorowym, posypany tartym serem mozzarella i ziołami, pieczony w bardzo mocno nagrzanym piecu. Pizzę podaje się na gorąco, lecz rozpowszechnione jest jedzenie jej również na zimno.
Istnieje wiele odmian pizzy z bardzo różnymi dodatkami. Mogą to być m.in. pieczarki, cebula, pomidory, oliwki, ananas, wędlina, owoce morza, ketchup, majonez, a nawet słodkie owoce i sosy.

Maniok jadalny

Maniok jadalny (Manihot esculenta Crantz), nazywany także maniokiem gorzkim lub podpłomyczem najużyteczniejszym - gatunek rośliny uprawnej należący do rodziny wilczomleczowatych (Euphorbiaceae). Pochodzi z Brazylii.

Ze zmielonych lub startych bulw otrzymuje się masę, która po wysuszeniu i prażeniu jest mielona. Powstająca w ten sposób mąka (tzw. kassawa) służy do wypieku chleba, sporządzania i przyprawiania różnych potraw oraz przerabia się ją na alkohol. Z masy powstałej ze zmielenia bulw otrzymuje się także mączkę skrobiową zwaną tapioką. Używa się jej do wyrobów cukierniczych i do sporządzania dietetycznych potraw skrobiowych.
Liście spożywa się jako warzywo. Sok mleczny gotowany z dodatkiem pieprzu jest przyprawą kuchenną, a z nasion otrzymuje się olej.