Kąpiel tuż przy wodospadzie

Kąpiel tuż przy wodospadzie - Devil's Pool na szczycie Wodospadu Wiktorii.

Basen wyłącznie dla odważnych!

Devil's Pool na szczycie Wodospadu Wiktorii, położony na skraju przepaści, 110 metrów nad czeluścią, wypełnia prawie 11 tysięcy hektolitrów wody, która każdej sekundy przelewa się przy uszach zażywających kąpieli osób. Czyż można być bliższym pływania na krańcu świata niż w Diabelskim Basenie?
Widok, podobnie jak doznania, zapiera dech w piersiach. Jednak jeśli chcesz się popluskać, powinieneś wybrać właściwy moment.

Przez większą część roku wściekły prąd wody porwałby każdego amatora kąpieli w Diabelskim Basenie i rzucił w otchłań wodospadu. Lecz w porze suchej nurt rzeki Zambezi jest wystarczająco powolny, by turyści mogli w nim stosunkowo bezpiecznie pływać.
Wodospad Wiktorii ciągnie się przez niemal dwa kilometry, na granicy Zambii i Zimbabwe. Za 5 dolarów przewodnicy od strony zambijskiej prowadzą śmiałków do basenu i obszaru na szczycie wodospadu, który znany jest pod nazwą Wyspy Livingstone.
Już sama droga do basenu jest niebezpieczna. Wędrówka może trwać trzy godziny i polega na przeskakiwaniu ze skały na skałę, pokonywaniu śliskich powierzchni i omijaniu wartkich nurtów, które nieuważnych mogą strącić poza krawędź wodospadu.
Ludzie, którzy docierają aż do Diabelskiego Basenu – jednego z co najmniej dwóch naturalnych kąpielisk umiejscowionych nad przepaścią – fundują sobie prawdziwy zastrzyk adrenaliny.

Wodospad Wiktorii, uważany dziś za jeden z siedmiu naturalnych cudów świata, dał się poznać zachodniej cywilizacji, gdy w 1855 roku odkrył go David Livingstone. Podróżnik odnotował, że wodospad był "tak uroczy", iż z pewnością "wpatrywały się weń przelatujące anioły".
Lokalnie nazywany jest Mosioa-Tunya, co w języku Kololo (lub inaczej Lozi) oznacza "grzmiący dym". Rozciąga się na przestrzeni ponad dwóch kilometrów i jest przeszło dwa razy wyższy niż Wodospad Niagara.

Laura Biagiotti Roma

Zapach Laury Biagiotti Roma, został wylansowany w 1988 roku. Pełna skrajnych sprzeczności kompozycja łączy w sobie orientalne, kwiatowe oraz owocowe nuty. Całość zamknięto w interesującym flakonie, w kształcie złamanej antycznej kolumny.
Zapach Roma jest na tyle łagodny, aby można go było używać w trakcie dnia i na tyle tajemniczy, aby prowokował przy świetle księżyca.
Nuta główna: sycylijska bergamotka, czarna porzeczka, mięta.
Nuta środkowa: goździk, jaśmin, róża, konwalia.
Nuta bazowa: cybet, paczula, wanilia, ambra, mech dębowy.
Laura Biagiotti Roma jest jak dotyk wieczności.

Żabie udka smażone panierowane

Żaby – do spożycia wykorzystuje się ich udka, cenione ze względu na delikatną konsystencję; w smaku są podobne do kurczaka. W handlu występuje w puszkach, mrożone lub świeże, najczęściej już spreparowane. Można je smażyć, dusić, piec lub opiekać na ruszcie. Powinno się podawać 4 pary udek na osobę.

Żabie udka najlepiej jeść rękami, a w czasie jedzenia przepłukiwać dłonie wodą z cytryną (która zawsze znajduje się na stoliku obok talerza).

pieprz czarny 1 szczypta
sól 1 szczypta
cytryna 2 szt
tłuszcz 1/2 kostki
bułka tarta 5 łyżek
jajko 1 szt
mleko 2 szklanki
żabie udka 24 pary
Żabki najsmaczniejsze są pod koniec lata. Jadalne są tylko udka żabek koloru szarozielonego. Udka obciągnąć ze skórki, odciąć łapki, umyć, namoczyć w mleku na 30 minut. Wyjąć, osuszyć, posypać przyprawami, oprószyć mąką, panierować w jajku i tartej bułce. Smażyć na rozgrzanym tłuszczu. Gotowe obłożyć plastrami cytryny

Żaba

Żaba – zwyczajowa nazwa płazów z rodziny żabowatych (Ranidae), ale również gatunków z innych rodzin, a często w ogóle przedstawicieli płazów bezogonowych. W Polsce nazwę tę noszą między innymi następujące gatunki: żaba trawna, żaba wodna, żaba śmieszka, żaba zwinka i żaba moczarowa, co powoduje bliskoznaczność nazwy żaba i rodzaju Rana. Nazwa ta bywa jednak stosowana także wobec przedstawicieli innych rodzajów (np. żaba szponiasta). Wszystkie gatunki tej rodziny są w Polsce objęte ochroną gatunkową.
Żaby mają sylwetkę charakterystyczną dla wszystkich płazów bezogonowych: ciało krótkie, spłaszczone, pokryte nagą skórą. Palce tylnych nóg spięte błoną pławną. Język wąski, długi, rozwidlony, wyrzucany, lepki.

Szacuje się, że w celach konsumpcyjnych rocznie ginie około miliarda tych płazów.

Naukowcy martwią się o przyszłość żab w związku z rosnącą konsumpcją żabich udek.
Policzyli oni, że rocznie na nasze talerze trafia około miliarda tych płazów. Z raportów ONZ wynika, że największymi importerami żab są Francja i Stany Zjednoczone. Natomiast największym eksporterem okazała się Indonezja, która rocznie wysyła za granicę 5 tys. ton żab.
„Żabie udka figurują już nawet w menu szkolnych stołówek. Są dostępne zarówno na targowiskach, jak i dobrych w restauracjach na całym świecie” - mówi Corey Bradshaw z Uniwersytetu w Adelajdzie w Australii.
Zdaniem badaczy konieczny jest odpowiedni nadzór i międzynarodowa certyfikacja łowisk. W przeciwnym razie żaby powtórzą los ryb i poszczególne gatunki zaczną zanikać w bardzo szybkim tempie.

Przegrzebek

Przegrzebek (Pecten) – rodzaj małżów morskich o żeberkowatej, okrągławej muszli. Niektóre osobniki przytwierdzają się do podłoża bisiorem, a inne poruszają się swobodnie poprzez gwałtowne ruchy otwierania i zamykania muszli.

Przegrzebek jest rodzajem małżów morskich, żyjących głównie blisko brzegów na piaszczystych lub roślinnych dnach morskich. Jest mięczakiem dwuskorupowym, co oznacza, że okryty jest dwiema muszelkami. Na powierzchni muszli widoczne są promieniście ułożone żebra oraz pofalowane brzegi. Barwa zazwyczaj jest kremowopomarańczowa lub piaskowa. We Francji zwane są także muszlami św. Jakuba. Największe połowy przegrzebków są w regionie Breanii i Normandii. Tamtejsze prawo zabrania łowienia muszli mniejszych niż 10-11 cm i poza okresem zimowym. Ma to na celu ochronę populacji przegrzebków. Poza naturalnym źródłem tych mięczaków, są także sztuczne. Wiele dostępnych na rynku przegrzebków pochodzi z hodowli. 
Największa ilość tych mięczaków jest w okresie ich połowu, a więc od października do kwietnia, ale samo mięso jest dostępne przez cały rok (zazwyczaj pochodzi ono z hodowli). Muszle mają ok. 15 cm szerokości i zawierają ok. 90 g mięsa o cylindrycznym kształcie. Wewnątrz muszli mogą się także znajdować różowe lub pomarańczowe jajeczka. Jeśli dokonujemy zakupu, warto wybierać te okazy, które mają mięso w kremowym kolorze, bez żadnych uszkodzeń i przebarwień. Jeśli kupujemy przegrzebki w muszlach, to wybierajmy tylko takie, które są szczelnie zamknięte, albo które zamykają się po dotknięciu. Otwarte są nieświeże. Muszle przegrzebków są żaroodporne, dlatego można ich używać jako kokilki do zapiekania dań z tych mięczaków. Wyśmienite są również gotowane na parze, opiekane lub podane jako szaszłyki, także z różnymi sosami. Wielu kucharzy używa ich jako składnik sałatek. Znakomity smak i morski aromat przegrzebków, wzbogaci wiele potraw z ryb i owoców morza.

Francja

Francja (fr. France, wym. [fʀɑ̃s]), Republika Francuska (République Française, [ʀepyblik fʀɑ̃sɛz]) – państwo, którego część metropolitarna znajduje się w Europie Zachodniej, posiadające także zamorskie terytoria na innych kontynentach. Francja metropolitarna rozciąga się od Morza Śródziemnego na południu do kanału La Manche i Morza Północnego na północy, oraz od Renu na wschodzie do Zatoki Biskajskiej na zachodzie. Francuzi często nazywają swój kraj l'Hexagone (sześciokąt) - pochodzi to od kształtu Francji metropolitarnej.
Francja graniczy z Belgią, Luksemburgiem, Niemcami, Szwajcarią, Włochami, Monako, Andorą i Hiszpanią. Terytoria zamorskie graniczą również z Brazylią, Surinamem i Antylami Holenderskimi. Kraj jest także połączony z Wielką Brytanią przez tunel pod kanałem La Manche.
Republika Francuska jest unitarnym państwem demokratycznym, w którym ważną rolę odgrywa prezydent. Jest również szóstym najlepiej rozwiniętym krajem świata i jedenastym w rankingu warunków życia. Najważniejsze ideały Francji zawarte są w Deklaracji Praw Człowieka i Obywatela i w występującym na drukach urzędowych i monetach haśle rewolucji francuskiej "liberté, égalité, fraternité" ("wolność, równość, braterstwo"). Kraj jest w gronie założycieli Unii Europejskiej. Ma największą powierzchnię spośród państw wspólnoty. Francja jest także członkiem-założycielem Organizacji Narodów Zjednoczonych, wchodzi także w skład Frankofonii, G8 oraz Unii Łacińskiej. Należy do Rady Bezpieczeństwa ONZ, w której posiada prawo veta.
Francja ze względu na swoją liczbę ludności, potencjał gospodarczy, pozycję w Europie, silną armię (trzeci po Rosji i USA arsenał nuklearny), uchodzi za jedno z najpotężniejszych państw świata.
Nazwa "Francja" pochodzi od germańskiego plemienia Franków, które zajmowało region po upadku Cesarstwa Zachodniorzymskiego. W otaczającym Paryż regionie Île-de-France powstało państwo francuskie.

Kuchnia francuska

Kuchnia francuska - uważana jest często za jedną z najlepszych na świecie, wywarła przez wieki duży wpływ na inne kuchnie, zwłaszcza zachodniej Europy. Najczęściej kojarzona jest (choć nie zawsze słusznie) z żabimi udkami, ślimakami, bagietką, serami i winem. W rzeczywistości kuchnia francuska nie jest jednolita. Oprócz dużych różnic pomiędzy poszczególnymi regionami, można wyróżnić także tzw. haute cuisine (wysoką kuchnię) - drogie, tradycyjne dania, przygotowywane przez znanych często kucharzy oraz nouvelle cuisine (nową kuchnię), która narodziła się w opozycji wobec tej pierwszej. Nouvelle cuisine opiera się na lekkich, zdrowych i krótko przyrządzanych daniach.
Najważniejszą zasadą obowiązującą we Francji jest wysoka jakość produktów i ich świeżość, w związku z czym nadal popularne jest robienie zakupów na targach albo w małych sklepikach, choć dużą popularnością cieszą się także supermarkety.
Pikardia - jej specjalnością są zupy jarzynowe oraz flamique à porions - suflet czosnkowy. W Amiens podaje się pâté de canard - pasztet z kaczych wątróbek. Pikardia znana jest także z kremu Chantilly, przyrządzanego z mleka, śmietany i cukru. Jego nazwa pochodzi od miasta Chantilly. Na deser można zjeść również tartę z rabarbarem.
Alzacja - znana jest dzięki swoim winom, piwu i choucroute, przyrządzanym z kiszonej kapusty oraz foie gras - gęsim wątróbkom. Specjalnością jest także ser munster, wyrabiany z krowiego mleka.
Burgundia - najbardziej znane są burgundzkie wina (patrz: Wina Burgundii), boeuf bourguignon - mięso wołowe duszone w czerwonym winie, musztarda z Dijon oraz ślimaki (escargots).
Franche-Comté - w masywie gór Jury wytwarzany jest słynny ser comté z krowiego mleka.
Normandia - jako region nadmorski, słynie z owoców morza, a zwłaszcza z przegrzebków św. Jakuba (coquilles Saint-Jacques). To właśnie z Normandii pochodzi jeden z najbardziej znanych francuskich serów - camembert oraz napoje alkoholowe, produkowane z jabłek: cydr (cidre) i calvados.
Bretania - tu także często podawane są owoce morza oraz cydr. Słynne są bretońskie naleśniki.
Dolina Loary (region Centre) - dolina Loary nazywana jest często ogrodem Francji, ponieważ produkowanych jest tam wiele owoców i warzyw. Specjalnością regionu są kozie sery, rilettes - drobno posiekane, smażone mięso oraz jabłkowa tarta Tatin.
Prowansja - podstawę kuchni stanowi oliwa z oliwek, ryby, owoce i warzywa oraz zioła, w tym słynne zioła prowansalskie. Najbardziej znane potrawy to bouillabaisse (zupa rybna), ratatouille (potrawa z duszonych warzyw) i soupe au pistou (zupa z bazylią).
Périgord - kojarzony z truflami - najdroższymi grzybami świata.

Ślimaki po burgundzku

- 60-80 żywych ślimaków 
- 2 garście soli 
Sos: 
- 75 ml wody 
- 750 ml białego burgunda 
- 1 niewielka cebulka 
- 5 goździków 
- pęczek ziół (po 3 gałązki koperku tymianku i natki) 
Wonne masło: 
- 40 dag masła 
- 4 dag posiekanych szalotek 
- 3 posiekane ząbki czosnku 
- 3 łyżki natki 
- sól 
- pieprz 

Ślimaki włóż do naczynia i przykryj. Odstaw w chłodne miejsce na tydzień. Włóż do miski i zasyp solą. Mieszaj, aż pozbędą się soku. Starannie wypłucz, odstaw i po jakimś czasie znów wypłucz. Operację tę powtórz 4-5 razy. 
Włóż ślimaki do garnka i zalej zimną wodą. Doprowadź do wrzenia i gotuj 10 minut. Osącz i wyjmij ślimaki z muszelek (muszelki zachowaj). Odkrój i wyrzuć czarne części ślimaków. 
Zrób sos: wymieszaj wodę z winem, przypraw solą i pieprzem, dorzuć cebulkę naszpikowaną goździkami i pęczek ziół. 
Włóż ślimaki i gotuj 3 godziny na małym ogniu. Odcedź (sos zachowaj). Stop masło, dodaj szalotki, czosnek i natkę. Duś przez chwilę, przypraw solą i pieprzem. 
Do każdej muszelki wlej łyżkę sosu z gotowania ślimaków. Wsuń ślimaka i zalej wonnym masłem. 
Podawaj na ciepło.

Ślimak winniczek

Ślimak winniczek (Helix pomatia) – lądowy ślimak płucodyszny z rodziny ślimakowatych. Występuje w Europie południowo-wschodniej i centralnej. W Polsce pospolity niemal na całym niżu oraz pogórzu, w górach rzadszy, dochodzi tylko do regla dolnego. Zamieszkuje obszary o dużej wilgotności, lasy, parki, ogrody. Żywi się świeżymi liśćmi, stąd często uważany za szkodnika ogrodów. Zimuje w ściółce, ukryty pod roślinnością.

Ślimaki są podawane jako przystawka, głównie w kuchni francuskiej. W wielu krajach termin escargot, oznaczający w języku francuskim ślimaka, rezerwuje się dla ślimaków przyrządzanych według oryginalnych francuskich przepisów, zwłaszcza dla ślimaków po burgundzku escargots à la Bourguignonne, tj. w muszli z dodatkiem masła i pietruszki lub czosnku.

Świeże ślimaki należy poddać wstępnej obróbce, która polega na gotowaniu przez 5 minut w wodzie z 5% zawartością octu. W ten sposób ślimaki zostają oddzielone od muszelek. Następnie ślimaki odcedza się na durszlaku i po ochłodzeniu wyjmuje się je małym widelczykiem z muszelek. Z kolei ślimaki (już bez muszelek) gotuje się ponownie w bulionie, aż do uzyskania odpowiedniego stopnia miękkości. Po tych zabiegach ślimaki poddaje się dalszej obróbce kulinarnej.

Ślimaki – mięczaki o lekko gumowatej konsystencji. Można je kupować świeże lub w puszkach. Najczęściej się podaje je z masłem i z czosnkiem, włożone ponownie do skorupek lub jako składnik innych potraw.

Pierogi z malinami (jagodami)

25 dag mąki pszennej

1 jajko
kilka łyżej gorącej wody
sól
1 łyżka oleju
2 łyżki cukru
1/2 kg malin (jagód)

Na początku mąkę przesiewamy na stolnicę, robimy w niej dołeczek i wbijamy jajko oraz wlewamy wodę. (najlepiej dodać gorącej wody, wtedy ciasto będzie gładkie i elastyczne). Zagniatamy ciasto. 
Maliny należy przebrać i szybko opłukać na sicie, dokładnie osączamy i posypujemy cukrem. Odstawiamy je na 15 minut. 
Następnie, na stolnicy oprószonej mąką rozwałkowujemy ciasto na placek grubości 2 milimetrów i szklanką wycinamy kółka. Na krążki ciasta nakładamy po łyżeczce malin z cukrem, składamy na pół i dokładnie sklejamy brzegi. 
W dużym garnku zagotowujemy wodę ze szczyptą soli i łyżką oleju. Pierogi wrzucamy do wrzącej wody, delikatnie mieszamy i na średnim ogniu gotujemy, aż wypłyną. Po wypłynięciu gotujemy jeszcze chwilkę, ok. 2-3 minutki. Pierogi należy ostrożnie wyjąć na łyżkę cedzakową, dokładnie je osączamy i wykładamy na półmisek. 
Podajemy na ciepło zaraz po ugotowaniu. Aby wzbogacić ich smak możemy posypać je cukrem lub polać jogurtem. Smacznego!

Raita

Raita, zwana także „pachiami”, często jest przygotowywana z ogórków i cebuli z dodatkiem świeżej mięty i ostrej papryki chilli.

1 duży ogórek sałatkowy
500 g jogurtu (najlepiej indyjski dahi lub bałkański)
2 łyżki świeżo posiekanej mięty
1 łyżka kuminu
1 ząbek czosnku
sól, pieprz
1/4-1/2 łyżeczki pieprzu cayenne
Ogórki obrać i zetrzeć na tarce, lub bardzo drobno posiekać. Rozgnieść ząbek czosnku i wymieszać razem z jogurtem, posiekaną miętą i kuminem. Dodać ogórka, wymieszać i doprawić do smaku solą i pieprzem. Chłodzić w lodówce przez co najmniej 30 min. Przed podaniem posypać pieprzem kajeńskim.

Wściekły pies

30 ml wódki 
20 ml soku malinowego
3-5 kropli tabasco
Wlewamy do kieliszka sok malinowy, potem ostrożnie, trzymając pod kątem kieliszek dopełniamy wódką, a na koniec kilka kropel tabasco – w zależności, jak wściekły ma być nasz pies.

Likier malinowy

Matko, w lesie są maliny,
Niechaj idą w las dziewczyny,
Która więcej malin zbierze,
Tę za żonę pan wybierze.
(Juliusz Słowacki)

• 1 l soku z malin
• 1 l spirytusu
• 1 kg cukru

Sok z cukrem gotujemy, szumujemy. Gdy ostygnie, dolewamy spirytus, mieszamy i odstawiamy na tydzień. Potem likier przecedzamy, przelewamy do butelek i zakorkowujemy.

Mojito

Limonkę pokroić na 8 części. 3-4 części wrzucić do szklanki. Dodać garść liści mięty (7-8 dużych), cukier trzcinowy lub syrop cukrowy i ugnieść wszystko razem, aż poczujemy aromat mięty (jeśli korzystamy z syropu cukrowego, dodajemy po ugnieceniu). Szklankę dopełnić kruszonym lodem, nie w kostkach (lód można ukruszyć np. zawijając w ściereczkę i używając młotka). Wlać 40 ml rumu, polecany biały, dopełnić wodą gazowaną (unikać mineralnej o wyraźnym aromacie) i zamieszać długą łyżką lub dodać mieszadełko. Dekorujemy gałązką mięty i cząstką limonki. Pić przez słomkę.

Vichyssoise

Zupa Vichyssoise została stworzona w Stanach Zjednoczonych przez francuskiego kucharza o nazwisku Louis Diat - stąd podwójne obywatelstwo tego dania. W klasycznej wersji podajemy zupę na zimno, ale jeśli pogoda nas zawiodła, śmiało możemy zupę podgrzać.

We Francji, jeśli spytamy przypadkowego przechodnia (o ile nie jest on turystą) o najlepsze zupy podawane na zimno, to na pewno odpowie on: „Vichyssoise”, czyli zupa z Vichy. Ta doskonała zupa-krem z ziemniaków i porów na pierwszy rzut oka wcale nie kojarzy się z orzeźwiającymi chłodnikami z innych kuchni, dlatego też niektórzy zaczęli podawać ją na ciepło. 
Zwłaszcza w ostatnich latach stało się to popularne w Stanach Zjednoczonych, co kłóci się z poczuciem smaku ludzi przywiązanych do klasycznej formy tego chłodnika. Widział o tym Alfred, lokaj panicza Wayn’a, filmowego Batmana, kiedy podał mu miseczkę Vichyssoise, na co ten powiedział ze zdziwieniem: “jest zimna!”, a wtedy Alfred odparł: “bo taka miała być!”.

4 duże pory
2 ziemniaki średniej wielkości
średniej wielkości cebula
50 g masła
3 i 1/2 szklanki wywaru z kurczaka
szklanka mleka
3 łyżki wytrawnego sherry
gałka muszkatołowa
szczypiorek
Pory obieramy i odcinamy zielone liście. Kroimy wzdłuż na pół i starannie płuczemy. Kroimy w cienkie plasterki. 
Ziemniaki obieramy, myjemy i kroimy w kostkę. 
Cebulę obieramy i drobno siekamy. 
W dużym rondlu roztapiamy masło, dodajemy wszystkie warzywa naraz i mieszamy. Dosypujemy trochę soli i pieprzu, przykrywamy i dusimy na małym ogniu przez kwadrans. Dolewamy wywar, mleko i sherry. Doprowadzamy do wrzenia, przykrywamy i na maleńkim ogniu gotujemy 20 minut. 
Miksujemy w blenderze lub mikserem ręcznym. Po zmiksowaniu przecieramy przez sitko, żeby zupa była idealnie gładka. 
Sprawdzamy smak i - ewentualnie - dodajemy trochę soli, gałki muszkatołowej i sherry. 
Kiedy zupa wystygnie, wstawiamy ją do lodówki. Podajemy na zimno, posypaną drobno siekanym szczypiorkiem.

Żurawina

Żurawina błotna (Oxycoccus palustris Hill) – gatunek rośliny wieloletniej z rodziny wrzosowatych. Status taksonomiczny zarówno rodzaju żurawina, jak i poszczególnych gatunków jest niepewny. Występuje w krajach północnej i środkowej Europy. W Polsce jest dość pospolita.

Żurawinę myjemy pod bieżącą wodą, usuwamy mniej udane sztuki oraz wsypujemy do dużego żeliwnego garnka, patelni lub brytfanny z dość grubym dnem. Chodzi o to, by całość się nam nie przypalała. Smażymy na małym ogniu dodając stopniowo cukier. Pierwszego dnia całość powinna się smażyć ok. 40 minut.

Drugiego dnia żurawinę smażymy ok. 30 minut na małym ogniu, co jakiś czas mieszając. Trzeciego dnia obieramy gruszki, kroimy je na cząstki wykrawając gniazda nasienne i dodajemy do smażącej się żurawiny. Smażymy jeszcze przez jakieś 20 - 25 minut.

Następnie gorącą żurawinę z gruszkami wkładamy do umytych i sparzonych wrzątkiem słoiczków i szczelnie zamykamy.

Taka żurawina jest wspaniała do wszelkiego rodzaju mięs i pasztetów podawanych zarówno na zimno jak i na ciepło. Także do serów!!