Halloumi

Halloumi to rodzaj sera solankowego półtwardego pochodzenia greckiego. Nazwę swą zawdzięcza słowu hallum – ser libański, w Turcji występuje pod nazwą hellim peyniri. Halloumi pochodzi zasadniczo z Cypru, mieszkańcy tej wyspy uważają ten ser wręcz za potrawę narodową. Od wielu stuleci wytwarzany jest z surowego mleka owczego i koziego, obecnie także z dodatkiem krowiego. Przy temperaturze ok. 33OC dodaje się do niego podpuszczkę a po pół godzinie tworzy się skrzep. Potem należy go podzielić ręcznie na wiele porcji, które układa się warstwowo w specjalnych drewnianych formach i mocno sprasowuje, by w ten sposób ułatwić odpływ serwatki. Taką masę zagotowuje się w uzyskanej serwatce i ponownie prasuje. Następnie kroi się ją w płaskie nieduże bloki i ubija póki jest jeszcze ciepła, nierzadko z dodatkiem świeżej mięty. Na końcu posolony ser przechowuje się w solance w temperaturze ok 2OC. Świeży lub dojrzały halloumi doskonale nadaje się do najróżniejszych dań i przystawek. Dzięki swym specyficznym właściwościom ser ten nawet w wysokiej temperaturze zachowuje swój pierwotny kształt i smak, ale oczywiście, można go także przetapiać, smażyć, używać do zapiekanek. Popularny jest sposób smażenia sera halloumi, obtoczonego w mąkę i usmażonego podobnie jak frytki w dużej ilości oleju, podany następnie w sosie vinaigrette z kaparami. Tak przyrządzony ser jest jednym z ulubionych dań Cypryjczyków. 
Obecnie produkuje się różne odmiany sera halloumi np. bez skórki, ale za to z listkami mięty, albo też z krowiego mleka. Ser halloumi nie jest popularny na szeroką skalę w Polsce, czego bardzo żałują wszyscy ci, którzy będąc choć raz na Cyprze, spróbowali tego specjału. 
 
 

Kuchnia cypryjska

Na Cyprze jada się obfite, lecz niewyszukane posiłki, które po kilku dniach mogą się znudzić. Na brak pomysłów kulinarnych cierpią przede wszystkim restauracje w popularnych kurortach (zwłaszcza na południu), które łączą w niezbyt szczęśliwy sposób tradycje brytyjskie i bliskowschodnie. Kuchnię cypryjską opanowały smażone ziemniaki; frytki podaje się tu praktycznie do wszystkiego. Rozczarowanych smakoszy przebywających na południu pocieszy natomiast bez wątpienia znakomite piwo, brandy i wino cypryjskie.
W północnej części Cypru restauracje podają nieco lżejsze posiłki i chętniej eksperymentują z mniej znanymi potrawami (przeważnie rodem z Turcji), ale i tak nie potrafią się obronić przed wpływem kuchni brytyjskiej.
Inwazja obcej tradycji kulinarnej uczyniła krzywdę nie tylko miejscowej kuchni, lecz także turystom, gdyż niejeden z przyjezdnych nie spróbuje smacznych i pomysłowych potraw podawanych w prywatnych domach i tradycyjnych restauracjach na prowincji, których nie wymieniają żadne znane przewodniki. Trzeba poświęcić trochę czasu i wydać nieco więcej pieniędzy, aby oszczędzić sobie wątpliwej przyjemności napychania żołądka przesmażonym jadłem pozbawionym smaku, którym karmi się turystów w większości restauracji.
Bardziej oryginalnych lub staranniej przygotowanych potraw należy szukać w lokalach prowadzonych przez imigrantów (zwłaszcza na północy, gdzie pracują znakomici i pomysłowi kucharze z Pakistanu), a także w odosobnionych zakątkach wsi na południu, gdzie miejscowych mieszkańców obsługują wiejskie restauracje, zwane exochiká kéndra, które oferują skromne, lecz bardzo dobre menu. Warto również zajrzeć do śródmiejskich ouzerí (inne określenie to mezé-house, czyli „bar mezé"), znanych na północy pod turecką nazwą meyhane, gdzie oprócz napojów serwuje się miejscowe specjały.
Mezé, barową wersję tych delikatesów, podaje się kolejno na nie więcej niż dwudziestu małych talerzykach, które donosi się, dokąd klient nie poczuje się najedzony. Jest to zwykle bardzo smaczny i dobrze przyrządzony posiłek, ale na południu do jednej „serii" potrzeba co najmniej dwóch, a czasem i czterech zamawiających.
Dania główne są z reguły obfite, a porcje frytek nawet nieco zbyt szczodre, co pozwala pogodzić się z dość wysokimi cenami. Cena wymieniona w karcie zwykle zawiera 10% napiwku i podatek VAT, który obecnie wynosi 8%.
Restauracje są czynne dość krótko, przynajmiej w porównaniu z lokalami w Grecji czy Turcji. Pora obiadowa (zarówno na północy, jak i na południu) trwa od 12.30 do 14.15, a kolacje podaje się w godz. 19.00-22.00 (a poza sezonem tylko do 21.30). Wyjątek stanowi południowa Nikozja oraz bary przy plażach, gdzie pora obiadowa trwa dłużej. Exochiká kéndra są czynne latem przez niemal cały dzień lub wieczór, ale często się zdarza, że wiosną lub jesienią wydają obiady tylko w weekendy. Zimą są przeważnie zamknięte, z powodu braku turystów.
http://mediterraneo.blox.pl/html

Cypr

Cypr (Republika Cypryjska) – państwo położone we wschodniej części Morza Śródziemnego u wybrzeży Turcji, Syrii i Libanu. Od 1 maja 2004 roku jest członkiem Unii Europejskiej. Nazwa wyspy pochodzi od łacińskiej nazwy miedzi (cuprum), której Cypr był w starożytności głównym dostawcą.
Większe miasta: Nikozja, Limassol, Larnaka
Granice: Cypr graniczy z suwerennymi brytyjskimi enklawami Akrotiri i Dhekelia oraz z nieuznawaną na arenie międzynarodowej Turecką Republiką Cypru Północnego, będącej oficjalnie częścią Cypru.
Wybrzeże morskie ma długość 648 km
Najwyższy punkt – Olimp 1951 m n.p.m.
Podział administracyjny: podzielone administracyjnie na 6 dystryktów
Ruch samochodowy: lewostronny
Religia: dominuje prawosławie
Wyznawcy poszczególnych religii: prawosławni, maronici, muzułmanie, inni
Narodowości: Grecy 78% (99,5% Greków zamieszkuje grecką część wyspy), Turcy 18%, 4% inne narodowości