Racuszki z ryżu (po hiszpańsku)

Danie do wykorzystania ryżu jeśli dzień wcześniej ugotujemy go za dużo.
ryż ugotowany
mąka
2 jajka
1/2 szklanki śmietany lub maślanki
2 łyżeczki proszku do pieczenia
tłuszcz do smażenia
Wyrobić ciasto łyżką, aby było jednolite.
Usmażyć racuszki, posypać cukrem.
Więcej tutaj

Omlet - Frittata - Tortilla

A właściwie coś pośredniego. Wykorzystałam resztkę ziemniaczków. Podsmażyłam na tłuszczu i na to dałam jajka wymieszane z solą i pieprzem. Nie miałam akurat parmezanu, aby starty dodać do jajek, więc ser w plasterkach dałam na wierzch. I tak zapiekłam pod przykryciem. Do tego natka (lub inne zioło) i sałatka z pomidorów i cebuli. Tak jak napisałam włoszki dodają starty ser do jajek i smażą frittatę z dwóch stron, inne dodatki dowolne (szczypiorek, cebulka, zioła). Hiszpanki wykorzystują ziemniaki i inne warzywa (groszek, pomidor) dzięki czemu danie wygląda kolorowo. Można oczywiście dodać mięso (np. z rosołu), wędliny czy ryby. Wspaniałe danie do wykorzystania resztek.
Danie to można jeść na ciepło i na zimno!
 

Szafran

Szafran, krokus (Crocus L.) – rodzaj roślin z rodziny kosaćcowatych. Należy do niego ponad 80 gatunków.

Od wieków też hoduje się szafran uprawny, szafran siewny (Crocus sativus). Wysuszone znamiona szafranu uprawnego używane są jako przyprawa. Ten żółty proszek jest najdroższą przyprawą na świecie. Na zebranie 1 kg znamion potrzeba 150 tys. kwiatów szafranu uprawnego.

Szafran barwi potrawy na żółto. Zbyt duża ilość szafranu sprawia, że potrawa staje się gorzka. Szafran najczęściej stosuje się do przyprawiania ryżu, owoców morza, zup i ciast. Dobrze komponuje się z bazylią i oregano. W Polsce sławne były ongiś tzw. "baby szafranowe", czyli drożdżowe puszyste ciasta zabarwione na żółto szafranem.

Jako afrodyzjak stosowany był przez Asyryjczyków, Fenicjan, Greków, Arabów, a nawet Brytyjczyków, którzy od XIV w. hodowali go w Saffron Walden.
Jako barwnik organiczny stosowany już w starożytnej Grecji i Rzymie, także w Chinach.

Najdroższa przyprawa świata jest droższa od złota i dlatego jest bardzo często fałszowana. Pozyskiwanie szafranu z pojedynczo zbieranych słupków krokusa jest niezwykle pracochłonne, na 1 kilogram potrzeba aż 170 tys. kwiatów. Najlepszy pochodzi z hiszpańskiej La Manchy.

Crema catalana

Crema catalana – tradycyjny kataloński deser, przygotowywany na bazie mleka, cytryny, żółtek, kory cynamonu i mąki kukurydzianej. Mimo swej nazwy ceniony jest i podawany w całej Hiszpanii, a tamtejsze podręczniki kulinarne uznają go za jedno z najważniejszych dań Półwyspu Iberyjskiego. Niektórzy znawcy kuchni jako źródło pochodzenia deseru podają francuski krem brulle.

2 szklanki mleka
skórka z połowy cytryny
1 kawałek kory cynamonu
4 żółtka
7 łyżek cukru pudru
czubata łyżka mąki kukurydzianej

Do rondla wlać mleko, dodać cienko skrojoną skórkę z połowy wyparzonej wcześniej cytryny oraz korę cynamonu. Zagotować, a następnie gotować jeszcze przez 10 minut pod przykryciem na małym ogniu. Wyjąć skórkę i cynamon. Żółtka utrzeć na gładki kogel-mogel z 3 łyżkami cukru, a następnie dodać mąkę kukurydzianą i dokładnie wymieszać. Tak przygotowana masę wymieszać z kilkoma łyżkami gorącego mleka i dodać do pozostałego mleka. Podgrzewać na małym ogniu przez pięć minut, często mieszając, aż masa zgęstnieje. Nie gotować. 
Przelać do kilku żaroodpornych miseczek i zostawić do ostygnięcia, a potem włożyć na kilka godzin do lodówki. Przed podaniem każdą porcję posypać drobiną gałki muszkatołowej i zapiec przez kilka sekund w gorącym piekarniku, tak aby cukier zrumienił się na karmel i stworzył na wierzchu powłokę.

Tortilla

Tortilla [wym. tortija]
W kuchni hiszpańskiej rodzaj grubego omletu, z dodatkiem warzyw, pokrojonych w plasterki ziemniaków, mięsa, ryb i przypraw. Zazwyczaj nazywana tortilla española lub tortilla de patatas.
Istnieją dziesiątki odmian hiszpańskiej tortilli, która ma wiele regionalnych odmian. Najbardziej znana jest klasyczna tortilla chłopska, szczegółowo opisana w Don Kichocie, gdyż była ona ulubioną potrawą Sancho Pansy. Jej przyrządzenie polega na przysmażeniu cebuli na boczku, następnie pocięciu dwóch dużych ziemniaków w cienkie talarki i duszeniu ich w tłuszczu z cebulą, a następnie wylaniu na mieszaninę ziemniaków i cebuli trzech-czterech rozbełtanych i osolonych jajek, w wyniku czego powstaje gruby omlet, którym mogą najeść się do syta dwie osoby.

Tapas

Tapas (hiszp. tapa oznacza pokrywkę, wieczko) – niewielkie przekąski podawane zazwyczaj do napojów w barach Hiszpanii. Zwyczaj wywodzi się z Andaluzji, jednak obecnie jest rozpowszechniony w całym kraju, a także poza jego granicami.
Pochodzenie tapas wiąże się z tym, że Andaluzyjczycy pijąc wino szklankę przykrywali plasterkiem suchej kiełbasy, aby chronił przed muchami. Z czasem zaczęto dodawać cienką kromkę chleba z różnymi dodatkami.
Do najbardziej znanych tapas należą:
jamón serrano – mała kanapka z szynką
oreja – ucho wołowe smażone we fryturze
tortilla española – omlet z jajek i smażonych kartofli
patatas bravas – ziemniaki smażone w głębokim oleju
oliwki
mariscos – owoce morza
fuet – katalońska kiełbasa

Paella

Paella [wym. paeja] – potrawa hiszpańska pochodząca z Walencji. Powstała w bardzo wielu odmianach. Podstawowa wersja dania składa się z ryżu, warzyw. Mieszana jest zazwyczaj z drobiem, mięsem królika lub rozmaitymi owocami morza. W tym ostatnim przypadku zwykle określana jest jako Paella Marinera. Jej składnikami są wówczas najczęściej małże, kalmary, krewetki, niekiedy również w droższej odmianie tego dania składnikiem jest przecięty na pół homar lub langusta. Zaliczana do najbardziej udanych potraw hiszpańskich, ze względu na walory smakowe jest jedną z najlepiej znanych na świecie (obok zupy gazpacho) potraw pochodzącących z Hiszpanii.Nazwa potrawy pochodzi od nazwy dużej patelni, czyli paellery, na której jest ona zazwyczaj przygotowywana.

400 g średnioziarnistego ryżu
ponad 1 l bulionu drobiowego
6-8 mniejszych kawałków kurczaka wraz z skórą (najlepiej nóżko lub udka)
1/2 lub cały królik, sprawiony w kawałkach
100 g kiełbasy chorizo
250 g małży w muszlach
250 g zielonego groszku z puszki
2 czerwone papryki, pokrojone w paski
2 cebule, drobno posiekane
3-4 ząbkic czosnku, posiekanych
1 mała ostra papryczka, posiekana
2 mięsiste pomidory, pokrojony w kostkę
1 łyżeczka słodkiej papryki 
duża szczypta szafranu
1 łyżka oliwy z olwiek
sól i pieprz

Na dużej patelni rozgrzewamy oliwę i smażymy na niej kurczaka przez kilka minut z obu stron. Dodajemy sprawionego królika w kawałkach i smażymy na złotobrązowo, często obracając mięso i pod koniec dorzucając połowę posiekanego czosnku. Podlewamy całość delikatnie bulionem i dusimy lekko pod przykryciem do ugotowania i odparowania płynu. Odkładamy mięso na bok. 
Na dużej, wysokiej patelni rozgrzewamy łyżkę oliwy i dodajemy posiekaną cebulą, pomidory pokorjone w kostkę, ostrą papryczkę i czerwone papryki pokrojone w paski. Smażymy przez 3-4 minuty na średnim ogniu i dodajemy ryż. Następnie dodajemy chorizo pokrojoną w plasterki, posiekaną resztę czosnku, szafran i łyżeczkę słodkiej lub ostrej papryki. Smażymy przez niecałą minutę i podlewamy całość bulionem, tak aby deliktanie przykrył ryż. Posypać delikatnie solą i mocniej pieprzem. Po zagotowaniu zmniejszyć na mały ogień i od czasu do czasu mieszając, podlewać ryż bulionem, przez około 8 minut.
Następnie dodać na wierzch kawałki kurczaka, królika oraz małże w muszlach i podlać resztką bulionem. Przykryć całość i gotować przez kolejne 8 minut, aż muszle się otworzą (te które się nie otwarły wyrzucić) i ryż będzie prawie gotowy. Następnie dodać groszek i podlać trochę bulionem i gotować do jego całkowitego odparowania, kolejne 4 minuty.
Udekorować pokorojonymi w kawałki cytrynami oraz posiekaną natką pietruszki i od razu podawać.

Kuchnia hiszpańska

Mimo rozpowszechnionej opinii, nie istnieje zestaw cech wspólnych obejmujących wszystkie regiony Półwyspu Iberyjskiego. W skład kuchni hiszpańskiej wchodzą zarówno potrawy o typowo śródziemnomorskim rodowodzie z południowego wybrzeża (kuchnia andaluzyjska), potrawy ludów pasterskich, jak i kuchnia wywodząca się z tradycji morskich (Galicia).
W XX wieku wiele cech tradycyjnych kuchni regionalnych przemieszało się wzajemnie, jednak w dalszym ciągu olbrzymia większość potraw związana jest z tradycyjnym miejscem swego pochodzenia.
Potrawy
desery i potrawy śniadaniowe
churros - paluszki z ciasta smażone w głębokim oleju, zazwyczaj podawane do kawy lub gorącej czekolady
arroz con leche - ryż z mlekiem i wanilią na gęsto - potrawa pieczona w piekarniku, podawana na zimno.
flan - rodzaj puddingu
crema catalana
natillas
cuajada
dania główne
paella - potrawa jednogarnkowa na bazie ryżu i szafranu
gazpacho - chłodnik pomidorowy
chuleta de cerdo - kotlety wieprzowe
fabada - rodzaj potrawy z fasoli
tortilla española lub tortilla de patatas - rodzaj omletu z jajek i gotowanych ziemniaków
tortilla francesa - omlet jajeczny
zakąski i potrawy barowe
tapas - wszelkiego rodzaju zakąski
patatas bravas - ziemniaki smażone w głębokim tłuszczu
oreja - ucho wołowe smażone we fryturze
serranito - kanapka z gotowaną kiełbasą
półprodukty
jamón serrano i jamón iberico - szynki dojrzewające, wędzone w zimnym dymie, przygotowywane ze specjalnej odmiany świń
fuet - katalońska wędlina
mariscos - owoce morza, tradycyjnie pochodzące z Galicji
szafran
oliwki 
oliwa z oliwek
sery (głównie twarde) 
queso manchego - twardy ser z La Manczy
napoje
wina 
kseres
Rioja
malaga
Cava
sangria - wino z dodatkiem pokrojonych owoców i lodu
tinto de verano - wino czerwone z dodatkiem lodu i słodkiej wody sodowej (gaseosa)
horchata, po pol. orszada - rodzaj mleczka z wyciskanych orzechów odmiany chufa (tiger nut)
mocne alkohole 
koniaki 
Brandy de Jerez - brandy z regionu Jerez de la Frontera
gin - jałowcówka z Balearów
Wpływy
Na kuchnie regionów Hiszpanii wpływ miało bardzo wiele różnych tradycji kulinarnych. Wśród nich wyróżnić można:
arabską - użycie ryżu i szafranu, a także niektóre desery bakaliowe
meksykańską - ziemniaki, papryka
angielską - wyrób ginu na Balearach
francuską - kremy, ciasta

Gazpacho

Gazpacho to zupa kuchni hiszpańskiej. Wywodzi się z Andaluzji, ale jest dziś popularna na terenie całej Hiszpanii w różnych odmianach. Gazpacho nie wymaga gotowania - podaje się na zimno, prosto z lodówki. Jest zupą sezonową, docenianą w okresach upalnych.
Głównymi składnikami są warzywa (huertos - to co rośnie w sadzie) z przewagą pomidorów. Konieczne są także czosnek, oliwa, woda, chleb. Wśród pozostałych warzyw, w zależności od regionu znajdziemy: czerwoną i zieloną paprykę, cebulę, ogórek, czasem burak. Przyprawiane jest solą, pieprzem i octem, czasem drobną ilością majonezu. Sporządzenie gazpacho polega w uproszczeniu na starciu lub zmiksowaniu warzyw i dokładnym zmieszaniu wszystkich składników a następnie schłodzeniu. Powinno być podawane świeże, jakkolwiek możemy je dziś znaleźć w supermarketach pakowane w kartonikach, a nawet w restauracjach sieci McDonald's.
Na pomarańczowy kolor potrawy w dużej mierze ma wpływ czerwona papryka. Ze względu na zawartość oliwy jest też sporą dawką energii. Jest częstym elementem diety śródziemnomorskiej.
Znane odmiany gazpacho:
salmorejo (prowincja Cordoba),
porra antequerana (prowincja Málaga),
gazpacho manchego (region La Mancha),
arranque roteño (Kadyks),
gazpacho extremeño (region Extremadura),
ajoblanco (wschodnia Andaluzja).

Hiszpania

Hiszpania, Królestwo Hiszpanii (hiszp. Reino de España, gal. Reino de España, kat. Regne d'Espanya, arag. Reino d'España, bask. Espainiako Erresuma, okc. Regne d'Espanha, ast. Reinu d'España) – największe z trzech państw położonych na Półwyspie Iberyjskim. Na zachodzie Hiszpania graniczy z Portugalią, na południu z należącym do Wielkiej Brytanii Gibraltarem, oraz przez Ceutę i Melillę z Marokiem. Na północy, przez Pireneje, kraj graniczy z Francją i Andorą. W skład Hiszpanii wchodzą także Baleary na Morzu Śródziemnym, Wyspy Kanaryjskie na Oceanie Atlantyckim oraz tzw. terytoria suwerenne (hiszp.: plazas de soberanía), w skład których wchodzą dwie hiszpańskie posiadłości w Afryce Północnej, Ceuta i Melilla, oraz liczne niezamieszkane wyspy po śródziemnomorskiej stronie Cieśniny Gibraltarskiej, takie jak enklawy będące częściami prowincji Kadyks i Malaga: Chafaryny, Alborán czy Perejil. Do Hiszpanii, a dokładniej do Katalonii, należy także otoczone przez terytorium francuskie miasteczko Llívia. Najdalej wysuniętym na północ punktem kraju jest przylądek Estaca de Bares w Galicji, na południe - Punta Saltos na kanaryjskiej wyspie Hierro, na wschodzie - Punta Esperó na Minorce.